Een kort verhaal voor de verhalenbunden Hoop in de Liemers
Sjoerd Bisselink Aug 2024
“Wat denk je nu toch allemaal?”
Ik stel de vraag, maar ik weet al wat er komt. Niets. Zoals er al een uur niets komt. Het grote niets. Alleen de vogels, het geritsel van de boom, het cruiseschip dat vertrekt, en mijn woorden die verdwijnen in een bodemloze put.
Je kijkt het dal in, het veld met de olijfbomen. Je glas staat nog precies even vol op tafel. Het mijne is weer leeg.
Gisterenavond leek je er even bij te zijn. Bij het oude café tegenover het strand. Je leefde op toen je vertelde over de lokale processie voor godin Aphrodite. Tot het restaurant overspoeld werd met Griekse gezinnen, kinderwagens, veel geluid.
Wat denk je nu toch allemaal. Zonder antwoord echoot de vraag na in mijn hoofd.
Tot een jaar geleden kon ik je precies lezen. De kleinste veranderingen in je gemoed stonden gedrukt in je gezicht. Ik kende alle tekens. Maar nu is het leeg. Ik zie het niet meer.
Ik weet ook niet meer wat ik moet zeggen. Het is allemaal al gezegd. Het komt wel goed. Volgende keer beter. Het hoeft maar één keer raak te zijn. We gaan gezonder leven. Er zijn altijd nog andere wegen, we wisten het toch al nooit zeker, misschien is dit een teken, het is niet jouw schuld mijn schuld niemands schuld, misschien moeten we er gewoon even uit, we willen te graag en daarom lukt het niet. Je bent niet mislukt.
Daar zitten we dan. Op een onbekend Grieks eiland precies hetzelfde te zijn. Wachtend, hopend, dat het grote geluk ons vindt, terwijl we elkaar steeds verder kwijtraken.
Wat denk je nu toch allemaal.
Kunnen we terug naar hoe het was? Toen samen lachen niet voelde als een verplicht nummertje. Dat een passerende kinderwagen gewoon een kinderwagen was, in plaats van een confrontatie. Dat een zwangerschap van de buren leidde tot een felicitatie, in plaats van een onuitputtelijke huilbui. En nu. Nu is het nog het enige waar men over kan praten. Willen jullie eigenlijk nog kinderen? Ik zou zo graag oma willen worden. De eitjes zijn aan het bederven Eva.
De vijf ‘specialisten’ die we bezochten in vier provincies. De acupuncturist, het kruidenvrouwtje, De reiki-man. Het constant bijhouden van hormoonwaardes. Supplementen, gezond eten. Alcohol en cafeïne maar even niet (en als steun doe ik een paar dagen mee).
Wat denk je nu toch allemaal.
Wil ik het eigenlijk nog wel weten? Wil ik weer luisteren naar hetzelfde verhaal? De tranen ken ik allemaal al. Wil ik nog steeds lief knikken en luisteren en troosten en het komt wel goed. En ondertussen zelf niet meer voelen of ik het geloof.