Het is zaterdagavond en we staan in Café de Schoof. Een collega noemde het De Alimentatiekroeg, en ik heb nog geen betere omschrijving gevonden.

Ik sta te praten met een voor mij onbekende vrouw, en kan me op dat moment al niet meer herinneren hoe we überhaupt aan de praat zijn geraakt. Zo gaat dat soms. Soms is het vragen om een vuurtje, soms is het een gerichte aanval, en soms is het per ongeluk je drinken over iemand heen gooien.

Ze is dierenfysiotherapeute. Een beroep waar ik nog nooit van had gehoord. En precies de reden wat dit soort gesprekken met onbekenden zo leuk maakt.

Er is niets aan de hand, er wordt gezellig gepraat. Tot het raar wordt. Door de vriendin van de Dierenfysiotherapeute. Van 2 meter afstand roept ze dingen naar haar vriendin als: "He G.! Jij bent toch single". En: “Ach wat zijn jullie gezellig aan het praten samen.”

Mijn hoofd begint te multitasken. Terwijl ik luister naar de Dierenfysiotherapeute, denk ik ook: wat verwacht zij eigenlijk van mij? Waar leidt dit heen? Zijn we nog gewoon aan het praten? Wanneer wordt praten flirten?

Vrouwen willen een man die geïnteresseerd is. Misschien moet ik minder vragen stellen. Je moet niet flirten. Gewoon Praten. Niet flirten!!

Moet ik open zijn over mijn intenties. Als gelukkig getrouwde vader van 2. Beter gezegd: mijn gebrek aan intenties. Of...

De onzekerheid neemt het over.

Of... maak ik mezelf volledig belachelijk. We zijn toch gewoon aan het praten? Dit is een totale overschatting van de situatie. Ben ik nu de cliché-man die bij één blik van een vrouw al denkt aan trouwen.

Veel gedachtes.