We zaten om tafel met de baas van het bedrijf. Ze vroeg: “Hoe gaan jullie zorgen voor meer diversiteit in de Ondernemingsraad?”.
We vielen stil en in gedachten ging ik de hele OR langs. We vinken wel een paar boxen aan.
-“Hoe bedoel je dat?”, vroeg Hugo.
“Nou, bijvoorbeeld diversiteit in leeftijd. Wat meer jonge mensen.”
Iedereen keek naar mij, een baken van jeugd.
-“Ik vind ons best divers”, zei ik, zonder de discussie direct op mij te willen richten.
“Er zitten niet echt jonge mensen in”, zei de baas, “want hoe oud ben jij nou, Sjoerd?”.
-“37”.
Ze ging achterover zitten, gooide beide handen naar voren, palmen omhoog, zo van: ja, precies, dit bedoel ik.
Daarna ging het gelukkig over neurodiversiteit en huidskleur. Maar het punt was gemaakt. Ik ben niet jong meer. Het werd bevestigd door de grote baas van het bedrijf waar ik altijd de jongste was.
Het was natuurlijk wrijven in een vlek die er al zat. Want ook ik zie die groeven in de spiegel. En de andere mensen in de kroeg jonger worden. Ik dans al een tijdje op die dunne lijn van iemand die voor altijd jong wil blijven, en niet die trieste oude man in de club wil worden.
Vorig jaar, Maastricht. In een vol Café van Bommel word ik op de schouder getikt.
”He, gekke vraag misschien, maar wil jij mij helpen?”