Ik parkeerde bij een grote fabriekshal in Loenen, op de Veluwe. Bordje: Wellington Matrassen, ingang aan de achterkant. Waar die ingang dan precies was bleef zoeken. Ze waren duidelijk niet gewend om bezoekers te ontvangen.

Ik had geluk, er ging een grote deur omhoog, waar een meid van begin twintig een busje moeiteloos achteruit naar binnen reed. Daarachter hoge stellages vol met matrasonderdelen, en een nog jonger meisje die met een vorkheftruck pallets naar beneden haalde.

Dat deed me goed, die twee jonge grieten in die fabriekshal, ik ga nu niet uiteenzetten waarom, maar het heeft iets te maken met TikTok en de verhalen dat deze generatie niet wil werken.

Er komt zo iemand bij je hoor, zei één van de twee. Dus ik bleef een beetje dartelen rond de tafel met papieren koffiebekertjes, zoetjes en zakken met huisgemaakte boterhammen. Allemaal wit brood.

Is de auto nog open? Dan pakken we je matras even, zei de oudste. Dat kan ik zelf wel joh, antwoordde ik om de verhoudingen weer recht te trekken, of juist krom, maar ze waren al onderweg. Ze tilden ‘m naar binnen, en gingen een ruimte in die ik niet kon zien.

Het was ruim vier jaar geleden toen mijn zoektocht naar een nieuw matras startte. Een vreselijke tocht. Ik zocht een goed matras, was de IKEA ontgroeid, maar vond een Auping te duur.

De bezoekjes aan beddenzaken waren geen succes. Met opdringerige verkopers, het onmogelijke proefliggen met je trui, spijkerbroek en schoenen aan, en het ingewikkelde retourbeleid van de meeste zaken.

100 dagen proefslapen op een thuisgestuurd Emma-matras klonk ideaal. Maar traagschuim matrassen zijn voor mij vermomde sauna’s. Had me 10 jaar geleden gezegd dat ik hete nachten zou krijgen met Emma en ik had er voor getekend, maar de waarheid was weer eens anders.

In een lunchpauze van het werk kwam ik terecht bij Topslapen in Arnhem. Een familiezaak, al sinds 1989, dat moest wel in orde zijn. De oude eigenaar zelf adviseerde me, en hij had nog wel een mooi pocketverenmatras liggen van Wellington, gewoon hier van de Veluwe! En ja, het lag wel aardig. Onder tijdsdruk van het werk, en moe van de hele zoektocht, deed ik het maar gewoon. Ik kreeg een hand, en 3 weken later werd het matras bezorgd

Het was een prima matras. Ok, hij was dan wel iets hoger dan die van mijn vriendin, en ik eindigde regelmatig in ‘de spleet’, maar soit.

Na 3 jaar lag ik wel heel veel in de spleet. Als ik al niet aan de andere kant uit bed rolde. Mijn matras stond ook wel raar bol. Het matras omdraaien had geen zin, even bol. Bellen met Topslapen in Arnhem had ook geen zin, de zaak was ter ziele gegaan.

Ik had de sticker op het matras aan de binnenkant van mijn kledingkast geplakt, hier naast een uitshirt van Vitesse, nog zo’n Arnhems familiebedrijf dat ter ziele is gegaan.

Na een paar maanden ergeren ritste ik het matras open. Allemaal losse schuimonderdelen kwamen me tegemoet. Wat ooit een stevig omhulsel van de veren was geweest, waren nu losse wegzakkende flubbers.

Ik besloot dat dit niet kon voor zo’n jong matras. Nog vol van aangemoedigde assertiviteit na de vorige blog, nam ik contact op met Wellington zelf. Mijn dealer was er niet meer, konden ze misschien toch iets voor mij betekenen, want dit was toch Wellington-onwaardig?

En zo stond ik op een woensdagochtend in een fabriekshal in Loenen. Te wachten. Een beetje browsen op mijn telefoon, want ik verveelde me, en daarna de telefoon wegstoppen om te bewijzen dat ik heus wel kon wachten zonder op mijn telefoon te zitten. (Tegenover wie?)

Een man liep naar me toe. Wil jij even meekomen? Er is iets raars aan de hand.

Ik kwam in een tweede hal, door de chemische lucht duidelijk de productiehal. We liepen naar een tafel waar mijn matras lag opgebaard. De man wees. Dit is geen Wellington, zei hij. Ik keek ‘m aan, zoekend naar context of een lachje, maar hij keek serieus. Hij herhaalde: Dit is absoluut geen Wellington.

Maar ik heb de sticker nog, zei ik knullig, en begon al te scrollen in mijn fotoarchief. Ja dat zal best, zei de man, en er staat ook Wellington op de matrashoes, maar het binnenwerk is absoluut niet van Wellington. Ik werk hier al 30 jaar, en dit is niet van ons.

Ik stond er verbouwereerd bij. De dealer waar je ‘m gekocht hebt, die is failliet gegaan he, vervolgde hij. Het is heel lullig, maar dit zien we wel vaker. Een ondernemer in zijn nadagen, probeert nog het laatste slaatje eruit te slaan, heeft nog een matrashoes van Wellington liggen, en stopt daar een goedkoop matras in.